15 januari was het weer tijd voor de tweede ronde van de “À la Kart” Wintercup op Kartbaan Oldenzaal. De omstandigheden waren, zoals wel vaker tijdens de Wintercup, verraderlijk. Maar juist dat maakt het rijden in deze competitie zo leuk.

Het format is zoals altijd: één kwalificatie van 8 minuten, gevolgd door de eerste race van 12 minuten en daarna de tweede race van 12 minuten. In race 2 starten de snelste tien rijders uit race 1 in reversed grid order. De winnaar van race 1 start dus als tiende, de nummer twee als negende, enzovoort.

Na het wennen aan de omstandigheden in de kwalificatie vond ik een gaatje voor een snelle ronde, wat me de zesde tijd opleverde. Een prima uitgangspositie om een mooi resultaat neer te zetten. Door de slechte condities is inhalen lastig; de truc is om geduldig te blijven, te wachten tot iemand anders een fout maakt en vooral in de eerste ronde conservatief te rijden zonder momentum te verliezen. Dat klinkt tegenstrijdig — en dat is het ook — maar voor deze race werkte de strategie goed.

Na een goede start kon ik langszij komen bij P5, maar ik had net niet genoeg om de inhaalactie verantwoord af te ronden. Ik schikte me terug in P6 en volgde het treintje. In ronde 2 maakte P5 onverwacht een fout terwijl ik bijna op zijn bumper zat. Ik kon geen kant op en knalde er vol achterop. Resultaat: al mijn momentum kwijt en opgejaagd door het hele veld achter me. Gelukkig kon ik mijn positie behouden en reed ik in een verder vrij saaie race naar P5.

Dat betekende dat ik race 2 opnieuw vanaf P6 mocht starten, met dezelfde rijder op P5 voor me. Wéér had ik een goede start en dit keer lukte de inhaalactie wél in de eerste twee bochten. Dat was alvast één plek. In bocht 3 probeerde iemand voor me een inhaalactie te plaatsen, maar door gebrek aan grip schoten beide rijders van de baan. Zo pakte ik in drie bochten drie plekken en lag ik ineens op P3. Even later maakte de rijder op P2 een fout bij de hairpin en kon ik ook hem inhalen. In een halve ronde had ik vier plekken gewonnen, grotendeels dankzij de eerder besproken tactiek. Op naar P1.

Of toch niet. P1 had simpelweg meer pace. Wat ik ook probeerde, ik kwam niet dichterbij. Ondertussen begonnen de snelle jongens uit race 1 ook op te rukken. Ik had nog een aardig gat, maar op een gegeven moment zag ik Bart achter me verschijnen. Ik hoopte dat het gat groot genoeg was om het tot de finish vol te houden. Voor mijn gevoel duurden de ronden eindeloos. Het bleek niet genoeg: twee ronden voor het einde haalde Bart me in met een mooie move in de bocht die we de G-spot noemen. Jammer, maar wel leerzaam. Ik kon hem volgen en zien waar hij tijd won ten opzichte van mij — altijd waardevolle momenten om zelf weer sneller te worden.

Ik finishte de laatste race als P3. Een mooi resultaat op opnieuw een prachtige avond. Tijdens de vorige Wintercup-avond noteerde ik twee keer P4. Al met al zijn dat mooie, consistente resultaten. Op naar avond 3 en 4!