18 januari was het tijd voor de Nieuwjaarsrace. Slechts drie dagen na de Wintercup stonden Jan Willem, Bart en ik alweer aan de start. Dit keer echter niet onder de naam Avalerion, maar onder Rietmolen Racing. Dat kwam doordat Bart en ik oorspronkelijk niet beschikbaar waren voor de Nieuwjaarsrace. Maar door het dikke pak sneeuw dat ons land bedekte, werd de race uitgesteld. Voor Jan Willems maatje uit Rietmolen pakte dat minder goed uit: hij was verhinderd op de nieuwe datum. En zo werden Bart en ik opgetrommeld voor een nieuw race-avontuur.

Ondanks dat er maar drie dagen zaten tussen de Wintercup en de Nieuwjaarsrace, waren de omstandigheden compleet anders. De baan was droog, en dat betekende dat we het zwaar zouden krijgen in dit sterke veld. En dat bleek al snel. Bart startte de race vanaf P7 en wist nog wat progressie te boeken, maar het werd duidelijk dat we niet echt mee konden komen. Tijdens mijn stint werd ik één keer ongelukkig rondgetikt, gevolgd door nog een eigen fout. Uiteindelijk bracht Jan Willem de kart als tiende over de streep.

Ondanks het wat tegenvallende resultaat was het toch weer leuk om een endurance race te rijden en extra ervaring op te doen. Voor mij persoonlijk was het goed om weer lang te moeten knokken voor positie. Ik merk dat ik daarin soms wat agressiever mag zijn; nu duurt het soms te lang, waardoor ik weer gedoe krijg met de rijder achter me. Wat wél bemoedigend is: door mijn betere algehele conditie kan ik langer mijn focus vasthouden, wat mijn rijden alleen maar ten goede komt. Er zijn dus zeker wat opstekers én ‘lessons learned’ uit deze race.